απλά πράγματα / simple things

Μέσα σε μια μέρα τα μάτια μου ανεβοκατεβαίνουν σε μια οθόνη πάρα πολλές

φορές. Πηγαίνουν αριστερά-δεξιά και τρέχουν προσπαθώντας να εστιάσουν.

Ζουν την δική τους περιπέτεια. Όσο δεν κινείται το σώμα τόσο κινούνται τα μάτια

και ανάλογα με τις ανάγκες και τα δάχτυλα. Μένουν σε τίτλους και εικόνες, και τα 

προσωπικά "φίλτρα" γίνονται όλο και πιο απαιτητικά. Βλέπουν έναν τίτλο "Σοκ"

τον απορρίπτουν γιατί μπορεί να είναι τρικ για να κάνεις κλικ μετά όμως λες μήπως 

πρέπει να μάθω και αμέσως τί να μάθω, τί από αυτά πρέπει να ξέρω πια, τί είναι αλήθεια, 

μήπως είναι ένα καλογραμμένο κείμενο και συμφωνήσω; Ή μήπως είμαι 

ένα ακόμα κλικ που θα αυξήσω το σύνολο για να ευχαριστήσω και τελικά θα είμαι 

σε λάθος μέρος για να μάθω; Μήπως απλά κούρασε η ίντριγκα και το 

υπερφιλτράρισμα αλλά από την άλλη,  η σιωπή στον ψηφιακό κόσμο 

δεν έχει την ίδια αξία γιατί δεν γίνεται αντιληπτή όπως σε μια αληθινή 

συζήτηση η οποία έχει ροή.

 

Κι έτσι έυκολα πολλοί προσπερνούν και άλλες αξίες στο διαδίκτυο.

Ευτυχώς όταν περπατάς έξω και σε φυσάει ο αέρας είναι όλα αληθινά.